...όταν οι νέοι άνθρωποι εμπνέονται να δημιουργήσουν.
Κάποιοι φιλοσόφησαν
...και αγάπησαν τον Καζαντζάκη.
Κάποιοι ερωτεύτηκαν και ταξίδεψαν
και αγάπησαν τον Ελύτη.
Κι όταν φτάνουν να γίνουν Ποιητές μέσα από τον ίδιο τον Ελύτη, τότε η μαγεία ξεχειλίζει!
Έχω δει πολλά κι η γη μέσα απ’ τον νου μου φαίνεται ωραιότερη. Εγώ το ελάχιστο θέλησα και με τιμώρησαν με το πολύ. Πώς αλλιώς (;), αφού αγαπιούνται οι άνθρωποι. Κι έτσι πετούν. Έτσι κι αλλιώς στα μέρη τα δικά μας πάντα ταξιδεύαμε. Ξέρεις, κάθε ταξίδι ανοίγεται στα περιστέρια. Όλος ο κόσμος ακουμπάει στη θάλασσα και τη στεριά. Θυμάμαι ένα κορίτσι, δίχως λόγο, είχε σταθεί κι άφηνε το μπλουζάκι του ξεκούμπωτο. Κυματιστή. Ξεφυλλισμένη. Ελεύθερη. Σαν φως. Έσπρωξα τη μικρή ξύλινη πόρτα κι άναψα κερί που μια ιδέα μου είχε γίνει αθάνατη. Ο έρωτας, Το καράβι του, Κι η αμεριμνησία των μελτεμιών του. Ο έρωτας, Το αρχιπέλαγος Κι η πρώρα των αφρών του. Ο έρωτας, Το τραγούδι του Κι οι ορίζοντες του ταξιδιού του Κι η ηχώ της νοσταλγίας του. Λόγια, όχι σαν τ’ άλλα, μα κι αυτά μ’ έναν μοναδικό τους προορισμό: Εσένα! Ίσια να πάει ο χρόνος αλλ’ ο έρωτας κάθετα και… ή κόβονται στα δυο, ή που δεν απαντήθηκαν ποτέ. Μια μέρα θα ‘ρθει που ο διπλός εαυτός τους θα ενωθεί. Έσκυβα να ακούσω μέσα μου. Κάτι έγνεφε: «Θα πιάσουμε σύννεφο, θα βγούμε από την συμφορά του χρόνου». …Πάντα εμείς το φως κι η σκιά. Οι ελπίδες έρχονται! …Στάσου λιγάκι πιο κοντά μου… Στάσου… Τις μέρες μου άθροισα και δε σε βρήκα πουθενά, ποτέ, να μου κρατείς το χέρι, τις μέρες μου άθροισα κι έμεινα μόνος. Γι’ αυτό είναι νωρίς ακόμη μες στον κόσμο αυτόν αγάπη μου Να μιλώ για σένα και για μένα.
Κάποιοι φιλοσόφησαν
...και αγάπησαν τον Καζαντζάκη.
Κάποιοι ερωτεύτηκαν και ταξίδεψαν
και αγάπησαν τον Ελύτη.
Κι όταν φτάνουν να γίνουν Ποιητές μέσα από τον ίδιο τον Ελύτη, τότε η μαγεία ξεχειλίζει!
Έχω δει πολλά κι η γη μέσα απ’ τον νου μου φαίνεται ωραιότερη. Εγώ το ελάχιστο θέλησα και με τιμώρησαν με το πολύ. Πώς αλλιώς (;), αφού αγαπιούνται οι άνθρωποι. Κι έτσι πετούν. Έτσι κι αλλιώς στα μέρη τα δικά μας πάντα ταξιδεύαμε. Ξέρεις, κάθε ταξίδι ανοίγεται στα περιστέρια. Όλος ο κόσμος ακουμπάει στη θάλασσα και τη στεριά. Θυμάμαι ένα κορίτσι, δίχως λόγο, είχε σταθεί κι άφηνε το μπλουζάκι του ξεκούμπωτο. Κυματιστή. Ξεφυλλισμένη. Ελεύθερη. Σαν φως. Έσπρωξα τη μικρή ξύλινη πόρτα κι άναψα κερί που μια ιδέα μου είχε γίνει αθάνατη. Ο έρωτας, Το καράβι του, Κι η αμεριμνησία των μελτεμιών του. Ο έρωτας, Το αρχιπέλαγος Κι η πρώρα των αφρών του. Ο έρωτας, Το τραγούδι του Κι οι ορίζοντες του ταξιδιού του Κι η ηχώ της νοσταλγίας του. Λόγια, όχι σαν τ’ άλλα, μα κι αυτά μ’ έναν μοναδικό τους προορισμό: Εσένα! Ίσια να πάει ο χρόνος αλλ’ ο έρωτας κάθετα και… ή κόβονται στα δυο, ή που δεν απαντήθηκαν ποτέ. Μια μέρα θα ‘ρθει που ο διπλός εαυτός τους θα ενωθεί. Έσκυβα να ακούσω μέσα μου. Κάτι έγνεφε: «Θα πιάσουμε σύννεφο, θα βγούμε από την συμφορά του χρόνου». …Πάντα εμείς το φως κι η σκιά. Οι ελπίδες έρχονται! …Στάσου λιγάκι πιο κοντά μου… Στάσου… Τις μέρες μου άθροισα και δε σε βρήκα πουθενά, ποτέ, να μου κρατείς το χέρι, τις μέρες μου άθροισα κι έμεινα μόνος. Γι’ αυτό είναι νωρίς ακόμη μες στον κόσμο αυτόν αγάπη μου Να μιλώ για σένα και για μένα.
Β. Κ.
(ένα ποίημα από στίχους του Ελύτη)
Ένα ΤΕΡΑΣΤΙΟ ευχαριστώ!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου